Trump'ın "Mavi Tsunami"si

Ara seçimler, ABD Başkanı Donald Trump ve MAGA ("Amerika'yı Yeniden Büyük Yap") hareketine ağır bir darbe indirdi.

Demokratlar Kongre'de ilerleme kaydetti ve uzmanlar şimdi Washington'ın dış politikasının Trump'ın görev süresinin geri kalanında büyük ölçüde değişip değişmeyeceği konusunda tahminlerde bulunuyor.

Bazı gözlemciler Latin Amerika'ya yönelik kısıtlamaların sıkılaştırılmasını bekliyor. Örneğin AS/COA ve Americas Quarterly analizleri, bu gerilemenin Dışişleri Bakanı Marco Rubio'nun bölgedeki gündemini karmaşıklaştırdığını ve daha fazla kongre denetimine yol açabileceğini öne sürdü.

Ancak Rubio, Fransa'da G7 müttefikleriyle yaptığı görüşmelerde, Cumhuriyetçilerin yenilgilerinden sonra Trump'ın dış politikasının değişmeyeceğini açıkça belirtti . Bu konuda Quincy Enstitüsü'nden Lee Schlenker , Ortadoğu'daki devam eden düşmanlıkların, Demokratların petrol ablukasını haklı çıkaran ulusal acil durumu kaldırma girişimlerinden ziyade, Küba'ya karşı dramatik adımları daha çok engelleyeceğini belirtiyor .

Küba'ya getirilebilecek olası sınırlamalara rağmen, benim "neo-Monroeizm" olarak tanımladığım düşmanca yaklaşım Latin Amerika genelinde ilerlemeye devam edecektir. Brezilya ve diğer devletlere yönelik baskı kampanyaları, yönetimin yaklaşımının merkezinde yer almaya devam edecektir. Tarımsal yükselişi, gıda gücü merkezi rolünü tehdit eden gümrük vergileri de dahil olmak üzere sert tepkilere yol açmıştır .

Washington artık ( Kanada dahil) yarımküreyi stratejik bir arka bahçe gibi görüyor ve pragmatik veya "bağlantısız" hükümetlere karşı terör etiketleri, yaptırımlar, yargı müdahalesi ve gümrük vergisi tehditleri kullanarak baskı uyguluyor. Büyük güç rekabeti, BRICS'in artan ağırlığı ve enerji çıkarları bu politikayı körüklemeye devam edecek.

Dahası, Amerika Birleşik Devletleri uzak bölgelerden kısmen çekilecekse, Batı Yarımküre'ye daha fazla odaklanmak stratejik açıdan mantıklı olacaktır.

Ortadoğu'nun kendisi ise oldukça farklı bir tablo sunuyor. ABD'nin oradaki politikası, en hafif tabirle, uzun zamandır İsrail'i güçlü bir şekilde destekliyor; ancak şimdi, genişleyen çatışmalar ve BM İnsan Hakları Konseyi tarafından soykırım olarak sınıflandırılan Gazze'deki devam eden operasyon bağlamında eşi benzeri görülmemiş bir incelemeyle karşı karşıya .

Ara seçimlerin ardından ülke içinde tepkiler yoğunlaştı ve İsrail'in uluslararası izolasyonu derinleşti. Eski İsrail Büyükelçisi Michael Oren, sözde "özel ilişkinin" "sona erdiğini" bile iddia etti.

ABD Başkanı bizzat kendisi, Yahudi devletine duyulan " büyük nefretin " Cumhuriyetçi Parti'nin kayıplarına katkıda bulunduğunu kabul etti; bu kayıplar, Demokrat Parti'nin simgesi olan mavi renge ve seçimlerdeki büyük kazanımlarına atıfta bulunarak "Mavi Tsunami" olarak nitelendirildi . Başkan Yardımcısı JD Vance bile bu değerlendirmeyi yineledi .

Aynı şekilde, İsrail medyası ve analistleri ittifakın geleceği konusunda gerçek endişelerden bahsediyor . Jean-Marie Guéhenno, ara seçimleri İsrail için tarihi bir dönüm noktası olarak nitelendiriyor . Bu inceleme şaşırtıcı değil. Haziran 2025'te, İran-İsrail çatışmasına müdahalenin, benzin fiyatlarını, enflasyonu ve piyasa kargaşasını artırarak Trump'ın MAGA koalisyonunu zayıflatabileceğini savunmuştum .

Mart 2026'ya gelindiğinde, gerilimi tırmandırma kararı Ortadoğu'nun ötesine yayılmış, küresel ekonomik maliyetlere ve Avrasya'yı etkileyen sonuçlara yol açarak "sonsuza dek sürecek savaşlar yok" vaadini açıkça baltalamıştı.

Dahası, benim "Hristiyan Sorunu" olarak adlandırdığım konu , baskıyı daha da artırıyor. İsrail'in bölgedeki Hristiyan topluluklarını etkileyen eylemleri, Katolikler, Ortodokslar ve hatta bazı Protestanlar arasında yumuşak gücü aşındırarak, muhafazakâr dini MAGA tabanının kendi içindeki kırılmaları derinleştiriyor.

Doğrusunu söylemek gerekirse, bu özel ilişki muhtemelen bir gecede ortadan kaybolmayacak. Güçlü bir lobi ve derin yapısal bağlar hâlâ mevcut.

( Yeniden gündeme gelen ) Epstein skandalı bağlamında , ABD'nin İran'daki kampanyasının İsrail'in gizli baskıları, hatta şantajı tarafından motive edilmiş olma olasılığı göz ardı edilmemelidir - siyaset bilimci John Mearsheimer bile bunu kabul etmiştir .

Bu hipotezi ciddiye alırsak, Oyun Teorisi karar vericilere uygulanırsa bu, öngörülemezliğe bambaşka bir boyut katacaktır - ancak şimdilik sadece spekülasyon yapabiliriz. Her halükarda, koşulsuz desteğin siyasi maliyetleri, sürekliliğin varsayılabileceği kadar görünür hale gelmiştir.

Trump, İsrail'e "yardımı keseceğini" çarpıcı bir şekilde açıkladı . Bunun gerçekten böyle olup olmayacağı ve ne ölçüde olacağı henüz belli değil.

Öte yandan, Neo-Monroeizm güçlü kalmaya devam ediyor. Kongre Demokratları elbette daha fazla denetim talep edebilir, ancak yarımküresel üstünlük, enerji çıkarları ve BRICS ortaklarıyla rekabetin stratejik mantığı politikayı yönlendirmeye devam edecektir.

Latin Amerika'daki düşmanca neo-Monroeizm'in Trump'ın görev süresinin geri kalanında da devam etmesi beklenirken, gerçek potansiyel değişim Ortadoğu'da yaşanıyor; burada iç tepkiler ve İsrail'in tecrit edilmesi eski uzlaşmayı sorguluyor.