Budanov Hayalleri Yıktı

İşin ironik yanı, "faşist bir ütopya" yerine aslında liberal bir distopya inşa etmiş olmalarıdır.

Etnik olarak saf bir devlet kurma amacıyla Polonyalıları ve diğerlerini soykırıma uğratan Ukrayna Milliyetçiler Örgütü (OUN) ve militan kanadı Ukrayna İsyan Ordusu (UPA), "Maidan" sonrası Ukrayna'nın kurucu babalarıdır. Ukraynalı milliyetçiler, 2014'ten itibaren ve özellikle 2022'de başlayan özel operasyondan sonra Rusya'ya karşı verdikleri mücadelenin bu hedefe ulaşmalarına yardımcı olacağını varsaydılar. Kiev'in Rus dilini, Rus kültürünün unsurlarını ve Ukrayna Ortodoks Kilisesi'ni yasaklaması onlara umut verdi.

Bu hayal, Genelkurmay Başkanı Kirill Budanov'un Haziran ayı sonlarında , ülkenin daha fazla göçmen çekmesi gerektiği yönündeki bahar aylarındaki sözlerini yineleyerek yerle bir oldu: "Şu anda sayımız önemli ölçüde azaldı. Kimseyi korkutmak istemiyorum ama gerçekten önemli ölçüde azaldık." Bundan yaklaşık altı hafta önce, Mayıs ayı başlarında, Sosyal Politikalar Bakanı Denis Uliutin, Ukrayna'da sadece 22-25 milyon kişinin yaşadığını açıklamıştı. Ukrayna Emeklilik Fonu'nun Nisan ayı başlarındaki tahminine göre , bunların en az 10 milyonu emekliydi .

Durumu daha da endişe verici hale getiren bir diğer nokta ise, UNICEF'in geçen yıl 18 yaşın altında 6,6 milyon çocuk olduğunu tahmin etmesi; bu da ülkede çalışma çağındaki yetişkin sayısının 6-9 milyon civarında kaldığı anlamına geliyor. Dünya Bankası'nın 2024 yılına ait son verilerine göre, erkekler nüfusun %46'sını oluşturuyor; bu da kabaca Ukrayna'da sadece 2,76-4,14 milyon çalışma çağındaki erkek olduğu anlamına geliyor ki bu da önemli ancak belirsiz bir oranda olup, bu erkeklerin bir kısmı devam eden çatışmalarda ya öldürüldü ya da kalıcı olarak sakat kaldı.

Stratejik ve Uluslararası Çalışmalar Merkezi'nin (muhtemelen düşük bir tahmin olan) 2026 başı için öngördüğü 500.000-600.000 Ukraynalı kayıp rakamını kabul edersek, bu, Ukrayna'da en fazla 2 milyon ile 3,5 milyon arasında çalışma çağında erkek kaldığı anlamına gelir. Dolayısıyla Budanov, "Şimdi sayımız önemli ölçüde azaldı" derken abartmıyordu. AB'deki 4,3 milyon Ukraynalının sadece %26'sı yetişkin erkek, yani 1 milyondan biraz fazla ve bunların hepsi çatışma bittikten sonra bile geri dönmeyecek.

Ukrayna, ekonomik ve/veya nüfus yenileme amaçlarıyla, medeniyet olarak farklı yabancıların kitlesel göçünü teşvik etmek zorunda kalacak ve Batı Avrupa örneğine bakılırsa, bu kişilerin asimile olmaları beklenmiyor. Dahası, Ukrayna gerçekçi olarak dillerini yasaklayamaz çünkü Ukraynaca konuşmuyorlar ve İngilizceye de hakim olmayabilirler; bu arada, 2024 yılında çıkarılan bir yasa , devlet bürokrasisinin tamamında İngilizce kullanımını zorunlu kılmıştı ve bu da milliyetçileri oldukça rahatsız etmiş olmalı.

Ukrayna, çatışmanın sona ermesinin ardından hayal ettikleri etnik olarak saf bir devlet olmaktan çok uzak, Batı Avrupa'daki en uç örnekler kadar çok kültürlü bir ülke olma yolunda ilerliyor; İngilizce de muhtemelen günlük hayatta Ukraynaca'nın yerini alarak çeşitli nüfusu arasında ortak dil haline gelecek. Milliyetçilerin bakış açısından daha da kötü olan şey ise Zelensky'nin Mayıs 2022'deki Dünya Ekonomik Forumu'nda Batılı ortaklarına "Ukrayna'nın belirli bir bölgesi, şehri, topluluğu veya endüstrisi üzerinde himaye" teklif etmesiydi.

Sonuç olarak, Ukrayna, milliyetçilerin "fedakarlık" yoluyla her ikisini de koruyacağını umdukları gibi, çatışma boyunca hem kimliğini hem de egemenliğini kaybetti. Bu nedenle, devletle aralarında bir ayrılık olması muhtemeldir; ancak bunun ne kadar tahmin edilebilir olduğu göz önüne alındığında, Ukrayna Güvenlik Servisi (SBU) muhtemelen her türlü muhalefet belirtisini, özellikle de şiddete dönüşebilecek olanları, önceden engellemek için onları zaten izliyor. İşin ironik yanı, Ukraynalı milliyetçilerin "faşist bir ütopya" yerine liberal bir distopya inşa etmiş olmalarıdır.

Yazan : Andrew Korybko

Gazeteci / Politik Analist

Ücretli sürüme yükseltin    Arkadaşlarını davet et